We wtorek kurs EUR/USD osiągnął nowe, najniższe od 16 miesięcy minimum, kończąc dzień na poziomie 1,1312. Ruch ten był napędzany gwałtownym wzrostem oczekiwań co do bardziej restrykcyjnej polityki Rezerwy Federalnej. Po publikacji mocnych danych PMI z USA oraz dość jastrzębich komentarzach przedstawicieli Fed prawdopodobieństwo podwyżki stóp procentowych na październikowym posiedzeniu przekroczyło 70%. Dolar zareagował na to umocnieniem na szerokim rynku. Jednak środowe dane makroekonomiczne ostudziły zapał byków dolarowych. Choć nie wszystkie raporty były negatywne, ogólny bilans nie sprzyjał amerykańskiej walucie.
W centrum uwagi znalazł się najpierw ostateczny odczyt PKB USA za drugi kwartał. Według trzeciego, finalnego szacunku, gospodarka USA w okresie od kwietnia do czerwca wzrosła o 2,2% w ujęciu rocznym (annualizowanym) wobec wcześniejszego szacunku na poziomie 1,5%. Wynik ten był pozytywnym zaskoczeniem, gdyż rynek nie spodziewał się korekty drugiego szacunku. W górę zrewidowano dane dotyczące wydatków konsumpcyjnych (z 3,4% do 3,8%) oraz krajowej sprzedaży prywatnej (z 4,2% do 4,6%).
Na pierwszy rzut oka wyglądało to na idealne warunki do umocnienia dolara: gospodarka wykazuje odporność, konsumenci pozostają aktywni, a inwestycje rosną, co sprzyjało nasileniu oczekiwań dotyczących zaostrzenia polityki pieniężnej.
Niemniej jednak wraz z rewizją wzrostu gospodarczego w górę skorygowano w dół dynamikę inflacji w USA. Wskaźnik cen PKB obniżono do 5,6% (z 5,8%). Wkład wskaźnika PCE w strukturę PKB zrewidowano z 5,3% do 5,0%, a bazowego PCE – z 3,6% do 3,3%.
Innymi słowy, silniejszemu wzrostowi gospodarczemu towarzyszyła niższa presja cenowa. Dla uczestników rynku, oceniających przede wszystkim perspektywy kolejnego ruchu Fed, sygnał ten miał znacznie większe znaczenie niż główny odczyt PKB.
Ponadto sierpniowy raport o inflacji okazał się słabszy od oczekiwań. Ogólny wskaźnik PCE wzrósł o 0,3% w ujęciu miesięcznym, podczas gdy prognozowano 0,4% (3,4% rok do roku). Inwestorzy liczący na umocnienie dolara byli również rozczarowani danymi dotyczącymi bazowego wskaźnika PCE (preferowanej przez Fed miary inflacji), który wzrósł jedynie o 0,2% m/m, nie osiągając oczekiwanego poziomu 0,3%. Odczyt za lipiec został skorygowany w dół do 0,1% m/m. Bazowy PCE w ujęciu rocznym pozostał na poziomie 3,0%, podczas gdy większość analityków spodziewała się 3,3%. Z jednej strony bazowy PCE wciąż przewyższa cel inflacyjny, co wskazuje na utrzymującą się presję cenową. Z drugiej strony inflacja PCE, a zwłaszcza jej miara bazowa, nie przyspiesza mimo utrzymujących się wysokich cen energii.
Podsumowując, raporty wskazują, że gospodarka USA nadal rośnie, jednak argumenty przemawiające za dalszym, agresywnym zacieśnieniem polityki pieniężnej wydają się mniej oczywiste niż wcześniej.
Opublikowany w środę na początku amerykańskiej sesji raport ADP okazał się pozytywny: zatrudnienie w sektorze prywatnym wzrosło we wrześniu o 90 tys., wobec konsensusu na poziomie 70 tys. Nawet w tym przypadku rynek dostrzegł jednak słabe punkty. Wzrost zatrudnienia koncentrował się w sektorach edukacji, opieki zdrowotnej oraz rekreacji i hotelarstwa, podczas gdy finanse oraz usługi profesjonalne i biznesowe wykazywały słabą dynamikę. Bazowy wzrost płac wyniósł 3,2% r/r, zatem raport nie wykazał ponownego przyspieszenia tego wskaźnika inflacyjnego.
Dane te nie były więc dla dolara katastrofalne – wiele składowych przewyższyło oczekiwania. Dlaczego zatem rynek skupił się na słabszych elementach tych publikacji?
Moim zdaniem inwestorzy wyceniają obecnie nie tyle bieżący stan gospodarki USA, ile prawdopodobieństwo konieczności jeszcze silniejszego zacieśnienia polityki przez Fed, czyli przeprowadzenia dwóch kolejnych podwyżek stóp w tym roku. Mocne odczyty PKB i raportu ADP wspierały dolara, potwierdzając odporność gospodarki. Jednak do trwałego umocnienia waluty rynek potrzebował wyraźnego sygnału cenowego – przyspieszenia wskaźnika PCE, a zwłaszcza jego miary bazowej – a taki sygnał się nie pojawił. Co więcej, składowe cenowe PKB zostały skorygowane w dół, a bazowy PCE w ujęciu rocznym pozostał bez zmian, zamiast przyspieszyć zgodnie z prognozami.
W rezultacie inwestorzy zweryfikowali swoje oczekiwania co do dalszych działań Rezerwy Federalnej. Według narzędzia CME FedWatch prawdopodobieństwo podwyżki stóp na październikowym posiedzeniu spadło w środę do 35% z poziomu 72% odnotowanego we wtorek i poniedziałek. Obecnie rynek koncentruje się na scenariuszu zacieśnienia polityki w grudniu, jednak on również wymaga potwierdzenia – przede wszystkim w oparciu o nadchodzące dane makroekonomiczne oraz wypowiedzi przedstawicieli Fed.
Z technicznego punktu widzenia na wykresie czterogodzinnym (H4) para EUR/USD znajduje się w pobliżu środkowej linii Wstęg Bollingera, poniżej chmury Kumo oraz pomiędzy liniami Tenkan-sen i Kijun-sen. Jeśli kupującym nie uda się zamknąć notowań powyżej środkowej linii Wstęg Bollingera (tj. powyżej poziomu ok. 1,1360) i utrzymać się tam, para prawdopodobnie ponownie przetestuje wsparcie na poziomie 1,1310 (dolna linia Wstęg Bollingera na interwałach H4 i D1), a następnie podejmie próbę przebicia poziomu 1,1300. Jeśli jednak dane NFP nie okażą się korzystne dla dolara, inicjatywę przejmą kupujący EUR/USD: w takim przypadku para powróci w okolice poziomu 1,1400, z perspektywą dalszych wzrostów w kierunku oporu na poziomie 1,1470 (górna granica chmury Kumo na interwale H4).
