Wczoraj jeden z głównych kandydatów na stanowisko prezesa EBC, Klaas Knot, dał do zrozumienia, że restrykcyjna polityka pieniężna banku prawdopodobnie utrzyma się przez długi czas. Powiedział, że inflacja bazowa — wtórne efekty w usługach i dobrach konsumpcyjnych — najpewniej również wzrośnie, co będzie stanowić problem dla EBC. „Wciąż będziemy doświadczać niewielkich wstrząsów podbijających inflację, a EBC będzie musiał na nie odpowiadać nieco jastrzębią polityką pieniężną” — stwierdził Knot, były szef holenderskiego banku centralnego. Dodał, że EBC najprawdopodobniej częściej będzie zbliżał się do celu inflacyjnego na poziomie 2% „od góry” niż „od dołu”.
Uwagi Knota padły na wyjątkowo trafnym tle. Inflacja w strefie euro wzrosła w październiku do 4,0% z 3,8% we wrześniu, osiągając najwyższy poziom od trzech lat — mniej więcej dwukrotnie powyżej celu. ECB dwukrotnie podniósł stopy procentowe, w czerwcu i we wrześniu, a obecnie utrzymuje stopę depozytową na poziomie 2,50%, po tym jak w zeszłym tygodniu jednogłośnie wstrzymał się z dalszymi ruchami. Na tym posiedzeniu Christine Lagarde stwierdziła, że przy braku poważnych wstrząsów kierunek polityki jest dla wszystkich dość jasny, co rynki odczytały jako sygnał kolejnych podwyżek. Scenariusz bazowy pozostaje bez zmian: podwyżka o 25 pb do 2,75% 17 grudnia, która byłaby ostatnim krokiem w cyklu.
Knot wyjaśnił też, dlaczego obecne ceny trudno będzie cofnąć. Określił wzrost cen energii jako „sprawę zamkniętą”, zwracając uwagę, że instrumenty ECB działają z opóźnieniem od półtora do dwóch lat. Argumentował, że szoki podażowe są dla banków centralnych najtrudniejsze do opanowania, ponieważ jednocześnie podbijają inflację i spowalniają gospodarkę — ograniczając siłę nabywczą i zyski przedsiębiorstw. Dane już pokazują ten dylemat: łączny indeks PMI spadł do 51,7 w październiku z 53,1 we wrześniu, a zatrudnienie obniżyło się po raz pierwszy od maja. Na zacieśnionej polityce zyskują oszczędzający i posiadacze euro; tracą kraje zadłużone, w szczególności Francja, której rentowności 10–letnich obligacji skarbowych wzrosły ostatnio powyżej 5% po raz pierwszy od 2002 r.
Teraz o samej rozgrywce. Holandia potwierdziła w środę, że nominuje Knota; jego konkurentem jest Hiszpan Pablo Hernández de Cos, którego rynki postrzegają jako relatywnie gołębiego. Kraje strefy euro muszą zgłosić kandydatów do piątku; ministrowie finansów dokonają wstępnej oceny 9 listopada, bez podejmowania decyzji, a przywódcy UE spotkają się 26–27 listopada. Lagarde ustąpi ze stanowiska 7 lutego 2027 r. — prawie dziewięć miesięcy przed końcem kadencji. Wielu uważało Knota za faworyta już w lutym, ale wynik zależy od poparcia Niemiec i Francji. Berlin wykluczył już kandydaturę Nagela, a Paryż ma być skłonny poprzeć Knota, jeśli na stanowisko głównego ekonomisty zostanie powołany francuski ekonomista.
Knot patrzy też szerzej niż tylko przez pryzmat stóp procentowych. Uważa, że świat uległ fundamentalnej zmianie, głównie za sprawą USA, które kierują się rywalizacją z Chinami, podczas gdy Europa pozostaje po stronie ponoszącej konsekwencje. „Zależności, które przez dekady uważano za normalne, będą musiały zostać zrewidowane — nie tylko w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony” — powiedział. Dla rynków oznacza to, że ECB będzie funkcjonował w świecie częstych negatywnych szoków podażowych, co sugeruje, że każda przyszła pauza w podwyżkach będzie prawdopodobnie krótkotrwała.
Wszystko to sugeruje, że nie spodziewam się złagodzenia retoryki ECB przed grudniem, a podwyżka do 2,75% 17 grudnia pozostaje scenariuszem bazowym, co wspiera euro. Knot jawi się jako faworyt frakcji jastrzębi, a jeśli obejmie stanowisko, oczekuję utrzymania twardej linii polityki do 2027 r. Zwycięstwo Hernándeza de Cosa, moim zdaniem, osłabiłoby euro.
Techniczny obraz dla EUR/USD Kupujący muszą odzyskać poziom 1,1275, by celować w test 1,1300. Stamtąd możliwy jest ruch w kierunku 1,1335, ale będzie to trudne bez wsparcia dużych graczy. Przy każdym cofnięciu poważniejsze zakupy prawdopodobne są dopiero w okolicach 1,1245. Jeśli popyt nie pojawi się w tym rejonie, rozsądnym rozwiązaniem będzie poczekanie na wybicie dołem poniżej minimum 1,1210 albo rozważenie otwierania długich pozycji od 1,1170.
Techniczny obraz dla GBP/USD Kupujący funta muszą pokonać najbliższy opór na 1,3500, aby celować w 1,3530; powyżej tego poziomu dalszy postęp będzie już trudniejszy. Bardziej odległy cel to 1,3550. W przypadku ruchu w dół niedźwiedzie będą próbowały przejąć kontrolę w rejonie 1,3475. Jeśli im się to uda, wybicie z obecnego przedziału notowań poważnie zaszkodziłoby pozycji byków i skierowało GBP/USD w stronę 1,3455, z potencjalnym rozszerzeniem ruchu do 1,3430.
