Podczas gdy waluty azjatyckie spadły, jen wzrósł do najwyższego poziomu od 1990 r., znajdując się w centrum uwagi. Wszystko zaczęło się pewnego niepozornego dnia, gdy dolar umocnił swoją pozycję w oczekiwaniu na informacje o inflacji i dane Fed.
Na tym tle jen wykazał się charakterystyczną dla siebie skromnością, tracąc na wartości i pozwalając parze dolar/jen na wzrost do 151,97. Naoki Tamura, kluczowa postać Banku Japonii, subtelnie zasugerował łagodniejsze podejście do zmiany polityki, rozbudzając marzenia o lepszych perspektywach i wzmocnieniu jena.
Jen szybko odzyskał spokój w związku z potencjałem interwencji rządu, będącej narzędziem japońskich władz finansowych. Minister finansów, Shunichi Suzuki, powtórzył swoje słynne wezwanie do zdecydowanych działań, nawiązując do zeszłorocznych dramatycznych interwencji.
W Azji chiński juan pozostał na niskim poziomie, a jego wartość przekroczyła 7,2. Mimo że Ludowy Bank Chin robił, co mógł, sprzedając dolary i kupując juany, traderzy patrzyli na rok 2024 przez pryzmat pesymizmu, pomimo imponującego wzrostu zysków przedsiębiorstw przemysłowych.
Niezrażony dolar kontynuował swój triumfalny marsz na rynku azjatyckim, przygotowany do świętowania. Uwaga wszystkich skupiała się na indeksie cen PCE i nadchodzących aktualizacjach Rezerwy Federalnej, napędzając popyt na dolara.
Jednak nie tylko jen odczuwał presję. Won południowokoreański i dolar singapurski stanęły w obliczu podobnych wyzwań, a rupia indyjska oscylowała w pobliżu historycznych minimów. Dolar australijski również nieznacznie ustąpił pod wpływem panujących nastrojów, potwierdzając oczekiwania co do kontynuacji konserwatywnego podejścia Banku Rezerw Australii.
W tej narracji o azjatyckich walutach wyznaczających wyjątkowe kursy pozostaje jedna stała: rynek, niczym kapryśny reżyser, przewiduje nieprzewidziane zwroty akcji.
