Prezydent Chin, Xi Jinping, opublikował artykuł w czasopiśmie Komunistycznej Partii Qiushi, w którym wezwał do uczynienia juana globalną walutą rezerwową. Xi podkreślił, że Chinom potrzebna jest „silna waluta” zdolna do szerokiego użycia w handlu międzynarodowym, inwestycjach, na rynkach walutowych i w rezerwach. Uwagi te zostały pierwotnie wygłoszone w 2024 r. podczas wystąpień do wysokich rangą urzędników regionalnych, lecz opublikowano je dopiero 31 stycznia 2026 r.
Xi nakreślił fundamenty niezbędne do wzmocnienia pozycji juana: „silny bank centralny” zdolny skutecznie prowadzić politykę monetarną; konkurencyjne na świecie instytucje finansowe; oraz międzynarodowe centra finansowe, które będą „przyciągać światowy kapitał i wpływać na kształtowanie cen globalnych.” Ten kompleksowy program odzwierciedla pragnienie Chin, by przekształcić globalny system finansowy zgodnie ze swoimi interesami.
Na znaczeniu artykułu zaważył też termin jego publikacji: ukazał się w warunkach dużej niepewności na rynkach światowych. Słabość dolara, spodziewana wymiana szefa Fed oraz napięcia geopolityczne i handlowe skłaniają banki centralne do przewartościowania uzależnienia od aktywów denominowanych w USD. Kevin Lamm z Pantheon Macroeconomics twierdzi, że szczególny nacisk Xi na juana odzwierciedla „nowe naruszenia porządku świata” i sugeruje, że Chiny uznają zmianę porządku międzynarodowego za bardziej realną niż kiedykolwiek.
Ambicjom Chin przeciwstawiają się jednak twarde realia finansowe. Dane MFW pokazują, że udział juana w rezerwach globalnych wynosił zaledwie 1,93% w III kw. 2025 r., co stawia go na szóstym miejscu wśród najczęściej trzymanych walut rezerwowych. Dolar amerykański wciąż dominuje z udziałem około 57%, choć jest to poziom niższy od historycznego 71% z 2000 r. Euro odpowiada za około 20%. Przejście z obecnej pozycji do pełnego statusu waluty rezerwowej wymaga nie tylko ambicji, lecz także fundamentalnych reform — liberalizacji kontroli kapitałowych i większego otwarcia rynków finansowych Chin.
