Globalna polityka walutowa może być na skraju poważnej zmiany, porównywalnej z porozumieniem Plaza z 1985 roku. Według analityków Citi Research rynki zaczynają dostrzegać pojawienie się tzw. doktryny Bessenta – strategii sekretarza skarbu, Scotta Bessenta, mającej na celu radykalną korektę globalnej nierównowagi handlowej.
Pierwszym wyraźnym sygnałem nowego kursu była skoordynowana interwencja Waszyngtonu i Tokio w lipcu. Kiedy dolar wzrósł do 40-letniego maksimum, około 164 jenów, Departament Skarbu USA sięgnął po środki z Funduszu Stabilizacji Kursu Walutowego (ESF). Bessent nakazał agresywne zakupy jenów z rezerw funduszu, podobno w euro, a operacja została przeprowadzona bez oferowania Japonii żadnych linii kredytowych.
Citi uważa, że pakt walutowy między USA a Japonią to jedynie rozgrzewka przed główną konfrontacją, a ostatecznym celem Bessenta są Chiny. Jeśli wymuszone umocnienie jena pociągnie za sobą wzrost wartości szerszego koszyka walut azjatyckich, Stany Zjednoczone mogą spodziewać się, że przeciągnąć Europę na swoją stronę. Zjednoczony front może dać USA pretekst, by zażądać od Pekinu zaprzestania osłabiania juana.
„Doktryna Bessenta” opiera się na pięciu filarach: bezpieczeństwie ekonomicznym, wzajemnym wolnym handlu, zasadach gospodarki nowej generacji, dominacji finansowej i ochronie amerykańskich pracowników. Podstawowym celem wszystkich tych działań jest wyeliminowanie chronicznego deficytu na rachunku bieżącym USA.
Analitycy ostrzegają jednak, że interwencja administracyjna może kolidować z realiami rynku. Osłabienie jena jest ściśle powiązane z dynamiką hedgingu w obliczu rosnącego rynku akcji, co istotnie komplikuje zadanie Departamentu Skarbu. Chociaż obecne porozumienie nie oznacza automatycznie załamania się dolara, stanowi ono niebezpieczny precedens dla przyszłych skoordynowanych ataków na waluty amerykańskich rywali handlowych.
