Iran ostrzegł państwa sąsiednie przed odwetem na dużą skalę, jeśli przyłączą się do nowej kampanii sankcji USA. Wsparcie amerykańskich restrykcji automatycznie uczyni sąsiadów wrogami republiki i bezpośrednio narazi ich interesy.
Ostra retoryka poprzedziła zapowiadane wystąpienie sekretarza skarbu USA, Scotta Bessenta. W poniedziałek administracja Trumpa planowała ogłosić pakiet środków określony przez Biały Dom jako najsurowsze sankcje w historii Iranu.
Azja jest głównym celem nowej presji. Waszyngton zamierza uderzyć w niezależne chińskie rafinerie kupujące irańską ropę oraz w duże chińskie banki przetwarzające płatności. W 2025 r. Pekin kupował ponad 80% wszystkich morskich wysyłek irańskiej ropy, więc wtórne sankcje USA mogą wywołać zdecydowane kontrdziałania ze strony chińskich władz.
Irańscy urzędnicy uznają powagę sytuacji. Prezydent Masoud Pezeshkian określił konflikt jako „wojnę gospodarczą na pełną skalę” i wezwał do zakończenia impasu „ani wojna, ani pokój”, który w praktyce zablokował napływ inwestycji. Podczas gdy politycy o umiarkowanych poglądach, tacy jak Pezeshkian i przewodniczący parlamentu, poszukują opcji dyplomatycznych dla ratowania gospodarki, skrzydło konserwatywne nadal domaga się eskalacji militarnej.
W obliczu dyplomatycznego impasu Cieśnina Ormuz pozostaje faktycznie sparaliżowana. Teheran odmawia jej ponownego otwarcia, dopóki amerykańska blokada morskich portów nie zostanie całkowicie zniesiona, zezwalając jedynie na sporadyczne przepływy jednostek. Według Departamentu Energetyki Stanów Zjednoczonych tranzyt ropy przez Ormuz już zmniejszył się o ponad połowę — z przedwojennych 20 mln do 8 mln baryłek dziennie.
